La Reunion
De schilderijenserie “La Réunion” is geïnspireerd op zestiende-eeuwse kinderportretten van nazaten aan de verschillende Europese hoven. Deze koninklijke kinderen, die elkaar in hun tijd nooit hebben ontmoet, worden na vijf eeuwen opnieuw vereeuwigd en regelmatig in exposities samengebracht.
De portretten waren een inspiratie, een aanleiding om te stoeien met het beeld, te spelen met een genre in de schilderkunst dat zijn sporen heeft verdiend en dat lijkt te regeren tot in de eeuwigheid. Waarom deze koningskinderen? Wat gaat er schuil achter hun blik? Zijn dit eigenlijk nog wel portretten? Ongenaakbaar kijken deze koningskinderen ons aan, alsof ze ons de maat nemen, ons bevragen over onze status. Wordt het koningskind opnieuw geportretteerd en markeren de ogen de psychologie van het immer kwetsbare kind? Kunnen wij ons nog spiegelen aan die vragende blik, of kijken we snel de andere kant op?
De schilderkunstige techniek is teruggebracht tot een ambachtelijk niveau. Het portret van de oude meester is vakkundig gestript tot op de naakte huid van het geportretteerde kind. Geen intens gekras, geen zwierige penseelstreek. Het beeld is geneutraliseerd, gemaniëreerd. Het individuele kind is gereduceerd tot een uniform icoon. De versierselen, behorende bij de status van koningskind zijn gebleven maar van hun glans beroofd. Wat rest is het stoffelijke omhulsel.
Het portret is hier opgeschaald, de menselijke maat is losgelaten, de afsnijdingen in het picturale vlak zijn fotografisch van aard. Als mens zijn we meester in het maskeren van onze ware gezicht. Verguld als we zijn met onze rijkdom. Wat ons rest, als we ontdaan worden van kleding en materiële goederen, is het naakte lichaam met het oog als toegang tot elkanders existeren.
L. Weegels 2010